پیشینه‌ی حضور سیمرغ، این مرغ اساطیری در فرهنگ ایرانی به دوران باستان بازمی‌گردد. نشان سیمرغ، نگاره‌ای‌ست با ساختاری پیچیده؛ مرغی افسانه‌‌ای با دُم طاووس، بدن عقاب و سر و پنجه‌های شیر. نشان سیمرغ در دوره‌ی ایران ساسانی، بر بسیاری از مکان‌ها و ظرف‌های مهم نقش بست و شاید نشان رسمی شاهنشاهی ایران بوده باشد.
از اوستا و آثار پهلوی، می‌توان دریافت که سیمرغ، مرغی‌ست فراخ‌بال که بر درختی درمان‌بخش به نام «ویسپوبیش» یا «هرویسپ تخمک» که در بردارنده‌ی تخمه همه‌ی گیاهان است، آشیان دارد. کلمه‌ی سیمرغ در اوستا به صورت «مرغوسئن» آمده که جزء نخستین آن به معنای «مرغ» است و جزء دوم آن با اندکی دگرگونی در پهلوی به صورت «سین» و در فارسی دری «سی» خوانده شده‌ است که نشان روحانیت و وجوه عرفانی این مرغ به شمار می‌آید. سیمرغ رمز آن مفهومی‌ست که نام دارد، ولی نشان ندارد. ادراک انسان نسبت به او ادراکی‌ست «بی چگونه».  سیمرغ در ادبیات ما گاهی به رمزی از وجود آفتاب که همان ذات حق است، پرداخته است. ناپیدایی و بی همتا بودن سیمرغ، دستاویزی‌ست که او را مثالی برای ذات خداوند قرار می‌دهد.
از حضور پرنگ سیمرغ در شاهنامه‌ی فردوسی که بگذریم، عطار نیز در منطق‌الطیر خود اشاره‌ای نمادین به این مرغ اساطیری دارد. منطق الطیر عطار، داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هدهد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است. هر مرغ به عنوان نماد دسته‌ی خاصی از انسان‌ها تصویر می‌شود. سختی‌های راه باعث می‌شود مرغان یکی یکی از ادامه‌ی راه منصرف شوند. در پایان، سی مرغ به کوه قاف می‌رسند و در حالتی شهودی در می‌یابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند. هر آنچه هست، حقیقت وجودی خودشان است و چیزی غیر و بیرون از وجودشان نیست.
ما نیز در 30nergy  بناست تا بر مبنای این اندیشه، مجالی برای شناخت عمیق‌تر و دقیق‌تر شما فراهم آوریم؛ تا در سراب واقعیت‌های این جهان غریب، با تکیه‌ی بر فلسفه‌ی سیمرغ، انرژی حاصل از هم‌افزایی و آموزه‌های سینرژی، بیش از پیش به حقیقت خویشتن قریب شوید. و  در این رهگذر، هم‌قبیله هایتان را بشناسید. 30nergy مجالی فراهم می‌آورَد تا هم‌افزایی را در شکل‌های گوناگونش در کنار هم بیاموزیم و بیافزاییم.