خلاصه بخش سیزدهم کتاب قدرت شروع ناقص

این بخش روی این تمرکز داره که بزرگ‌ترین خطری که سر راه رسیدن به هدف‌هامونه اینه که وقتمون رو الکی از دست بدیم و خودمون هم خیلی وقت‌ها نمی‌فهمیم چطوری این اتفاق می‌افته. یعنی لازم نیست حتماً یک کار خیلی بزرگ بیاد و جلوی ما رو بگیره، همون حواس‌پرتی‌های کوچیک مثل چک کردن اینترنت، ایمیل یا چیزهای دیگه می‌تونن باعث بشن از مسیرمون خارج بشیم. مثالش اون نرم‌افزاریه که حدود سال ۲۰۰۹ یه نفر به اسم استاتس‌من ساخته بود. کارش این بود که تو مجبور می‌شدی برنامه‌ی روزانه‌ت رو از قبل مشخص کنی و فقط توی زمان‌های استراحت اجازه داشتی اینترنت رو روشن کنی. اگه وسط زمان کار وسوسه می‌شدی بری سراغ اینترنت، نه تنها اینترنت وصل نمی‌شد، بلکه کل کامپیوتر خاموش می‌شد و وقتی هم دوباره روشنش می‌کردی باز اینترنت در دسترس نبود. یعنی عملاً هیچ راه فراری نداشتی و باید برمی‌گشتی سر کارت.

این مثال به خوبی نشون می‌ده که حتی اون موقع که مثل الان شبکه‌های اجتماعی و این همه کار اینترنتی نبود، باز هم آدم‌ها به یک چیزی نیاز داشتن که جلوی حواس‌پرتی‌شون رو بگیره. یعنی مشکل از خود اینترنت یا ابزار نیست، مشکل اینه که آدم‌ها خیلی راحت تمرکزشون رو از دست می‌دن. این نرم‌افزار یک جورهایی به زور تمرکز رو نگه می‌داشت و نمی‌ذاشت وسط کار بری ایمیل‌هات رو چک کنی یا یک سر به اینترنت بزنی و بعدش دیگه نتونی برگردی به کاری که داشتی انجام می‌دادی. چون وقتی وسط یک کار تمرکزت قطع می‌شه، دوباره برگشتن به همون حالت قبلی خیلی سخت‌تره و کلی از وقتت هدر می‌ره بدون اینکه خودت متوجه بشی. پس پیام این بخش اینه که اگه خودت نمی‌تونی جلوی این وقفه‌ها رو بگیری، باید یک جوری شرایط رو کنترل کنی که اصلاً فرصت حواس‌پرتی نداشته باشی.

بعدش میاد سراغ یک طرز فکر اشتباه دیگه که خیلی‌ها دارن، اونم اینه که فکر می‌کنیم برای شروع هر کاری باید همه چیز کامل و بی‌نقص باشه. مثلاً وقتی می‌خوایم بریم سفر، سریع توی ذهنمون میاد که باید حتماً کوله‌ی مخصوص سفر، بطری حرفه‌ای، لباس مناسب و کلی وسیله‌ی دیگه داشته باشیم، وگرنه انگار اصلاً نمی‌شه شروع کرد. یا توی هر کار دیگه‌ای هم همین‌طوره، هی منتظر می‌مونیم تا بهترین شرایط فراهم بشه. در صورتی که حقیقت این نیست. نویسنده نمی‌گه داشتن این وسایل بَده، اتفاقاً اگه داشته باشیم کار راحت‌تر و بهتر پیش می‌ره، ولی مشکل اینجاست که ما داشتن اینا رو شرط شروع قرار می‌دیم و همین باعث می‌شه اصلاً شروع نکنیم.

در حالی که خیلی از آدم‌ها وقتی شروع کردن، هیچ چیز خاصی نداشتن. با کم‌ترین امکانات کارشون رو شروع کردن و توی مسیر کم‌کم بهتر شدن و ابزارهای بهتری به دست آوردن. مثال ساده‌ش همون نقاشیه؛ اگه بخوای نقاشی رو شروع کنی، لازم نیست از اول کلی مداد رنگی حرفه‌ای یا وسایل گرون داشته باشی، حتی یه مداد رنگی شش‌تایی هم کافیه. مهم اینه که شروع کنی و تمرین کنی. اگه هدفت اینه که نقاش بشی، این شش تا مداد رنگی می‌تونه نقطه‌ی شروع باشه، بعد کم‌کم که پیشرفت کردی، خودت متوجه می‌شی چه ابزارهایی لازم داری و همون موقع می‌ری سراغشون. اینطوری هم بی‌خودی خرج نکردی، هم وقتت رو از دست ندادی.

در کل این بخش می‌خواد بگه دو تا چیز خیلی مهمه: یکی اینکه نذاری حواس‌پرتی‌ها وقتت رو بگیرن و بین کارت وقفه بندازن، چون همین وقفه‌های کوچیک باعث می‌شن از هدفت عقب بیفتی و دوم اینکه منتظر کامل شدن شرایط نمونی. چون اگه بخوای صبر کنی تا همه‌چیز عالی بشه، احتمالاً هیچ‌وقت شروع نمی‌کنی. بهتره با همون چیزی که داری شروع کنی، حتی اگه ناقص باشه، و توی مسیر خودت رو بهتر کنی. اینطوری هم جلو می‌افتی و هم از بقیه جا نمی‌مونی